Column Arie de Graaf |
Zaterdagochtend.
Ik drink mijn zwarte koffie en denk na over mijn werk. Over wat de afgelopen week goed ging en wat ik de komende week anders ga doen.
Ondertussen raadpleeg ik op mijn iPhone het laatste nieuws. Veel nieuws waar ik me zorgen over maak. Het conflict in Syrië, de betrokken partijen, vluchtelingen. De migrantenstroom die ook Nederland bereikt. Dat is wat ik lees. Maar wat lees ik niet dat wel gebeurt? Een vraag die ik wegslik met lauwe koffie, terwijl op de achtergrond de jazz van Oscar Peterson te horen is.
,,Papa, ik vind dit chill muziek”, zegt mijn dochter. Ze is 5 jaar. ,,Wat is chill?”, vraag ik. ,,Nou, gewoon, relaxed.” Ja, denk ik, en wat is dan relaxed? Maar om een waterval te voorkomen laat ik het erbij zitten.
“Zeg, weet je”, vervolgt ze onverstoorbaar, ,,het zonnetje schijnt, zullen we zo gaan fietsen?”.
Ze staat voor me met haar handen in haar zij. En zoals ze daar staat, is het eigenlijk geen vraag maar een voorstel dat ik niet mag afwijzen.
Even later zitten we op de fiets, in hartje stad en in hartje herfst. Ik op de oude van mijn vader, zij op haar nieuwe van de fietsenmaker. We doen wat we altijd doen. Zij kletst en ik luister. En ze kletst veel want ze ziet veel.
In een groot park moet ik van haar stoppen. “Kijk pap”. Ze wijst naar een boom die inmiddels gele bladeren draagt. Hij steekt fel af tegen bomen die nog geen zin hebben om mee te kleuren.
,,Dat noem ik een zonneboom”, zegt ze vanzelfsprekend. ,,Waarom dan?”, vraag ik. ,,Nou, de zon schijnt op de boom en daardoor gaan de bladeren stralen”.
Ik kijk haar aan en begin zelf te stralen. Natuurlijk, ik ben trots. Wat een vondst. Maar ik krijg ook een zeldzaam college in onbevangenheid. Zo heb ik nooit naar de herfst gekeken. En ik weet nu wat ik de komende week anders ga doen: vaker op zonnebomen letten.
Arie de Graaf is Compliance Officer Rabobank

Laat een reactie achter