Soms komt een politieke breuk niet door inhoudelijke verschillen, maar door iets veel fundamentelers: het ontbreken van openheid, eerlijkheid en respect. Want politieke samenwerking draait uiteindelijk om vertrouwen. En als dat achter gesloten deuren wordt beschadigd, blijft er weinig over.

Op 23 maart jl. zette ik definitief een punt achter mijn lidmaatschap van Leefbaar Gouda. Die dag hoorde ik dat de partij geen eigen wethouder zou leveren. Opmerkelijk, omdat lijsttrekker Linda Verschut mij eerder nog publiekelijk had gepresenteerd als dé wethouderskandidaat van de partij. Terwijl dat beeld naar buiten werd neergezet, bleek achter de schermen de koers al lang bepaald.

Ruim vóór de verkiezingen werden gesprekken gevoerd met andere partijen (7 maart was ik er bijvoorbeeld zelf getuige van) en waren posities feitelijk al verdeeld. Daarover is richting mij nooit open en eerlijk gecommuniceerd. Ook belangrijke keuzes binnen het proces, zoals de inzet van een tweede verkenner, werden intern niet besproken maar simpelweg besloten door een kleine kring.

Wat daarna volgde, maakte het nog schrijnender. Om keuzes achteraf te rechtvaardigen, werden argumenten gebruikt die mij persoonlijk diep raakten. Zo werd gezegd dat mijn mantelzorgtaken een mogelijke belemmering zouden vormen voor een wethouderschap. Een opmerking die niet alleen mij, maar ook mijn naasten heeft geraakt. Ik combineer mijn zorgtaken al jaren met een fulltimebaan. Dat verandert niet. Dat juist iemand uit de zorgsector dit argument gebruikt, vind ik moeilijk te begrijpen.

Ook mijn politieke verleden bij de SP werd ineens aangevoerd als bezwaar, terwijl dat eerder juist als verrijking werd gezien. En het argument dat men vanwege ‘dualisme’ geen wethouder wilde leveren, overtuigt evenmin. Juist dualisme vraagt om een duidelijke scheiding van rollen en een volwassen samenwerking tussen raad en college — iets waar ik volledig achter sta.

Het echte probleem zat ergens anders: gebrek aan transparantie. Wanneer je je eigen raadsleden en zelfs je wethouderskandidaat buiten cruciale gesprekken houdt, ontstaat er een cultuur waarin vertrouwen langzaam afbrokkelt.

En vertrouwen is kwetsbaar. Eenmaal gebroken laat het zich niet repareren met een simpel excuus. Een excuus wat er overigens tot op de dag van vandaag niet gekomen is. Eerlijkheid is de sleutel tot vertrouwen — en sommige sleutels kun je, als ze eenmaal kwijt zijn, niet meer laten bijmaken.

Lenny Roelofs, Gouda