Lieve Dushi,

Wat moeten we zonder jou. Mensen als jij hebben we zo hard nodig en nu ben je er niet meer. Steeds weer kwamen we elkaar tegen. Bij de viering van Keti Koti. Maaltijden in de Walvis. Op de inmiddels al wat vergeelde foto van Bram Tackenberg in de Herenstraat. Je zette je schouders onder de sociale lunchroom ‘The melting pot’. Je had niet veel, maar wat een rijk mens was je. Je wist wat het was om te delen. Wat maakte je een indruk met de manier waarop je omging met het verlies van Jerryson. Je oproep tot verbinding en vergeving was onvergetelijk. Maar het meest raakte mij je Godsvertrouwen. ”Je kan honderd keren vallen maar God zal je honderd keren laten opstaan”, zei je onlangs in Hour of Power. Wat een indrukwekkende belijdenis.

Moge God alle tranen uit jouw ogen wissen (naar Openbaring 21:4).

Rust in vrede lieve Dushi!

Heel veel sterkte gewenst aan al jouw dierbaren, wat zul je gemist worden.