Sinds ik een kleindochter heb, leef ik voortdurend met kinderliedjes in mijn hoofd. ‘Dikkerdje Dap’, ‘Zag twee beren’ en ‘Alle eendjes zwemmen in het water’ hebben een comeback in mijn leven gemaakt. Ik wist trouwens niet dat er tegenwoordig zoveel versies van deze klassiekers bestaan. Er is zelfs een jazzy uitvoering van ‘Dikkerdje Dap’.

Inmiddels heeft zich ook een hele reeks nieuwkomers aangediend. En dan heb ik het niet over de hits van Kinderen voor Kinderen, waar mijn eigen zonen mee opgroeiden. Of over Samson & Gert, die met Vlaamse tongval ‘We gaan naar de maan’ blerden. Zelfs ‘Dag vriendjes’ van Bassie & Adriaan, alsook ‘Ola ole olee’ van K3, laat ik buiten beschouwing. Nee, ik heb het bijvoorbeeld over ‘Banana Papaya’ van Juan Alcaraz en The Minions en ‘De Apen Stopdans’ van Mariska Bogaerds’ Bewegenboog.

Voor die ‘Apen Stopdans’ had ik trouwens ook nog ik weet niet hoeveel andere stopdansen in de plaats kunnen noemen: ‘De Dino Stopdans’, ‘De Konijnen Stopdans’, ‘De Poezen Stopdans’, ‘De Kippen Stopdans’, ‘De Dierentuin Stopdans’, ‘De Circus Stopdans’, ‘De Voertuigen Stopdans’ en zo kan ik nog wel een paar alinea’s doorgaan.

Het concept van de stopdansen is simpel: op een vrolijk discodeuntje kan de peuter er lustig op losdansen; een vriendelijke spreekstem geeft opdrachten om op de maat van de muziek te springen, je schouders op en neer te laten gaan, met je billen te swingen, met je armen te zwaaien, etc. Als je daar lekker mee bezig bent, klinkt het ineens dwingend: ‘En stop!’ De bedoeling is dat de dreumes dan terstond bewegingloos blijft staan tot de volgende opdracht volgt.

Het klinkt tamelijk infantiel, maar dat is ook de bedoeling. Het is immers bedoeld om kleine kinderen te laten bewegen. En het is een daverend succes. Vandaar al die verschillende stopdansen: Spotify staat er vol mee. Ik vermoed dat er inmiddels extra datacentra zijn gebouwd om alle filmpjes die vertederde ouders en grootouders hebben gemaakt, te kunnen opslaan en rond te sturen.

Nijntje

Angstvallig probeer ik mijn tweeënhalf jaar oude kleindochter te behoeden voor artiesten waar ik zelf allergisch voor ben. Dus absoluut geen Paul de Leeuw en ook niet die zogenaamd leuke, maar in werkelijkheid nare Edwin Rutten. Er is goddank genoeg alternatief aanbod. Niet alleen wat ik hierboven al noemde, maar ook liedjes gekoppeld aan bijvoorbeeld Nijntje, Kikker of Dikkie Dik.

Ik kan wegzwijmelen bij het melodieuze ‘Nijntje is ziek’. Nog sterker is het met ‘Dans mee met Nijntje’. Dat heeft zich inmiddels zó in mijn brein genesteld dat ik soms ’s morgens wakker word met in mijn hoofd: ‘Twee pasjes naar voren en één pasje terug, draai nu een rondje met een hand op je rug. Doe je armen omhoog en maak ze mooi rond, klap in je handen, stamp op de grond’.

Onvermijdelijk breekt straks een tijd aan dat ik met mijn kleindochter naar een World Forum of nog erger moet om voor grof geld de dan inmiddels pensioengerechtigde dames van K3 te aanschouwen. Die laten zich bij mij thuis nu al gelden met hun verliefdheidsperikelen in ‘Tik Tok Tobias’, dus ik vrees het ergste. Maar tot die tijd is daar nog de onschuldige Juf Roos.

Melissa Drost

Juf Roos wordt gespeeld door de vriendelijk ogende blondine Melissa Drost. Deze actrice was in zo’n beetje alle Nederlandse tv-series te zien in vaste dan wel gastrollen, maar tussen 2015 en 2018 had ze de hoofdrol in een hele reeks muzikale filmpjes die op YouTube zijn te vinden. Juf Roos zingt bekende kinderliedjes waar hele generaties mee zijn opgegroeid; liedjes die mijn oma al voor mij zong.

Rond Juf Roos is volgens het Disney-concept een uitgebreide merchandising opgebouwd: van meezingboeken, memospellen, bouwwerken, kussens en drinkflessen tot doeboeken, lunchboxen, tafelkleden, T-shirts, autozonneschermen en uiteraard cd’s en lp’s. Maar het beste verdienmodel is misschien wel de Juf Roos Theatertour.

Want elke woensdag-, zaterdag- en zondagmiddag treedt Juf Roos ergens in Nederland of België op in een middelgroot theater. En niet één, maar twee keer op een middag. Dat leek mij vrij heftig voor actrice Melissa Drost. Maar nadat ik op de website ‘wisselende cast’ zag staan, leerde ik dat Melissa (de echte Juf Roos dus) helemaal geen deel uitmaakt van de show. Juf Roos wordt afwisselend gespeeld door de vergelijkbare nextdoorgirltypes Piek van der Kaaden, Isabelle van Oudheusden en Marinka Rijnsaard.

Vervanger

In de musicalwereld is ’t normaal dat hoofdrolspelers een vaste vervanger hebben, in geval van een vrije dag, ziekte of familieomstandigheden. Maar hier is de echte Juf Roos helemaal niet van de partij. Het doet me denken aan het Zwitserse maskertheatergezelschap Mummenschanz. Die waren in de jaren ’90 een internationale hit en daarmee viel zoveel te verdienen dat er op zeker moment drie gezelschappen tegelijk over de wereld toerden. Je zag toch niet wie er achter de maskers schuilgingen.

Zover is ’t nog niet met Juf Roos, maar wat niet is, kan nog komen. Aan zakelijk vernuft ontbreekt het de producent niet. Een toegangskaartje kost rond de 25 euro en dat is, vergeleken met K3-tickets (tussen de 54 en 85 euro), een koopje. Al betaal je ook voor een peuter wel ’t volle pond. En als het een beetje tegenzit, ga je ook nog met een meezingboek, T-shirt of tafelkleed naar huis. Het zou mij dan ook niet verbazen als bij al die traditionele liedjes van Juf Roos de grote baas op kantoor zelf ook zo nu en dan een oud deuntje laat klinken, namelijk Wim Sonnevelds ‘Poen… poen, poen poen!’.